Fethiye'ye güneyden bakan dik kayalıklara baktığınızda. Orada, taşın içinden oyulmuş bir tapınak cephesi iki bin dört yüz yıldır sizi süzüyor.
M.Ö. 350'de, bir Likyalının son yolculuğu için bu kayaya bir ev oyulmuş. Girişinin yanına kazınan tek bir cümle: "Hermapias oğlu Amintas." Başka bir şey yazılmamış. Kim olduğu, neden böyle bir anıta layık görüldüğü hiçbiri bilinmiyor. Belki bir kral, belki bir soylu. Halk ona sade bir isim yakıştırmış zaten: Kral Mezarı.
İyon düzeninde iki sütun, tapınak cephesini taklit eden bir alınlık, taşın derinliklerine uzanan bir oda. Çevresindeki onlarca mezardan çoğu zamana yenik düşmüşken, Amyntas'ınki hâlâ dimdik sanki taş, bir ismi unutturmamak için direniyor.
1850'lerde buraya gelen Fransız gezgin Charles Texier, gördüğü bu görkemi kâğıda geçirmiş; o çizimler bugün hâlâ Likya arkeolojisinin referans noktalarından. Mezara çıkan yüze yakın basamağı tırmandığınızda sizi bekleyen ödül ise, Fethiye'nin çatılarının ve Akdeniz'in sonsuz maviliğinin aynı kareye sığdığı o manzara.
Aşağıda, modern Fethiye'nin kalabalığı sürüp gidiyor. Yukarıda, bir isim ve bir taş, insanlığın ölümsüzlük arayışının en sessiz tanığı olarak beklemeye devam ediyor.
Bu mekanı iyi tanıyorsanız yazılı anlatım, ses kaydı,
fotoğraf ve güvenilir kaynaklarınızla katkıda bulunabilirsiniz.
Rehberlik yetkisi her mekan için ayrı değerlendirilir.
